21-04-11

Formule 1

 

Opdracht: 14km in 70min (5:00)

 

Uitgevoerd: 15km in 72:02 (4:48)

 

 

Wel iets te snel, maar dat speelt weinig of geen rol denk ik. Ik heb de kilometers gemaakt die nodig waren en het was weer best aangenaam om in het zonnetje te lopen.

 

Morgen ga ik een lichte wijziging doorvoeren in mijn schema. Het is belangrijk om een schema aan te passen aan je actuele lichamelijke conditie indien je dit nodig acht, maar dat is niet mijn reden. Ik ga een verschuiving doorvoeren omdat ik zaterdagnamiddag een wedstrijd wil lopen. Da’s geen verantwoorde reden zal u zeggen en u hebt volkomen gelijk. Maar … ja, weer die ‘maar’ … door een kleine verschuiving van 1 dag vallen drie belangrijke en intensievere trainingen van deze en volgende week op dagen die mij toevallig enorm goed uitkomen. En dat is mooi meegenomen. Meer neem ik niet mee.

 

Wie ik ook niet heb meegenomen is mijn goede vriend de Berner Senner. Ja, die ben ik vandaag weer tegengekomen. Hij liep doodgemoedereerd te kuieren op het fietspad tussen de weiden en was in gezelschap van een soort bastaard Retriever, in redelijk onverzorgde toestand alsof hij enige tijd had doorgebracht onder een brug over de Seine, en 4 of 5 jonge kinderen waarvan het oudste amper 10 jaar leek. Ik vertraagde natuurlijk en stopte zelfs. Geen van beide honden sloeg acht op me en ik wandelde rustig verder tot ik er volledig voorbij was. Rare beesten die honden. Gisteren was hij kwaad op me, vandaag is hij totaal niet in me geïnteresseerd en morgen krijg ik er misschien een likje van nadat hij aan alle mogelijke sigaren van zijn collega’s heeft lopen snuffelen. Nee, lopers en honden, een moeilijke combinatie. Alleen kani-crossers vallen daarbuiten.

En ze kunnen zelfs gevaarlijk zijn voor kinderen. Niet de kani-crossers maar wel de loslopende honden. Alle dagen worden kinderen door honden gebeten, tot blijvende verminking toe, of zelfs tot de dood erop volgt. Maar dat is de schuld van het baasje, zegt men dan. Nee, ik kan me er niet in vinden. Maar kom, that's life.

 

En als je dan denkt dat je er weer veilig tussenuit gekomen bent gebeurt er bijna wat. Zit er een jong ding in een stilstaande auto, net achteruit uit haar garage gereden denk ik, en precies op het moment dat ik erachter door loop, op het voetpad welteverstaan, komt ze achteruit gereden. Ik kon nog net tijdig wegspringen of ze had me overhoop gereden. Ik was ook juist wat aan het versnellen want ik was bijna thuis en de laatste paar honderd meters lopen fel bergop en als ik wat over heb draai ik daar de gas nog even open. En toen ik daarmee bezig was komt die tr*t voorbij geaccelereerd als een rasechte Formule 1 pilote. Dat vind ik dan uitdagend en toen heb ik heel beleefd mijn middenvinger opgestoken. Ik hoop dat ze in haar spiegeltje heeft gekeken.

 

 

 

 

12:39 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |