13-05-11

Witte jassen of lederen jekkers

 

Opdracht: 6km in 30min met versnellingen.

 

Uitgevoerd: 6.8km in 36min met versnellingen.

 

 

Vandaag stond er dus een korte training, een voorbereidingsloop op mijn schema. Ik had goed geslapen, uitgenomen mijn (dagelijkse) nachtelijke onderbreking van een dik uur, dat ik opvul met PC of TV, en ik voelde me fit. En dan is het altijd een beetje moeilijk om me toch op te laden voor zo’n niemendalletje van een training.

 

Toch trok ik naar de Finse piste en heb ik een kortere versie van mijn training van gisteren afgewerkt. Enkele rondjes opwarming, tweemaal een rondje voluit met een rondje traag en eentje in crescendo als pauze en wat uitlopen.

Halfweg mijn tweede snelle rondje kreeg ik een vlieg binnen. Gelukkig strandde het beest op het puntje van mijn tong en kon ik het er gemakkelijk afplukken. Nauwelijks honderd meter verder kreeg ik een kleiner exemplaar binnen. Dit schoot rechtstreeks in mijn keel. Dat kwam natuurlijk omdat ik, als ik voluit ga, de lucht met stoten in- en uitadem langs de mond. Rochelen hielp niet en het is trouwens niet evident om te rochelen als men in volle actie vertoeft. De omgekeerde werkwijze, slikken dus, is de enige optie.

 

Ik snap niet waarom die vliegen expliciet in mij willen. Ik ben, behalve door mijn dokteres en mijn vrouwelijke tandarts, en dan nog met behulp van een injectienaald, totaal niet penetreerbaar. Hoewel, als ik aan mijn dokteres denk, kan ik over een dergelijke manifestatie vlot gaan fantaseren. Eigenlijk is ze nog jong en pas een paar jaar afgestudeerd vermoed ik. Ze moet ergens achteraan de twintig zijn. Ze vervangt mijn huisdokter, de broer van loopmaatje Marc, die blijkbaar aan het afbouwen is. Ooit ben ik op consultatie geweest bij haar vader, die me aanraadde om enkel op zachte ondergrond te lopen met mijn achillespeesblessure. Ik vond hem een rare kwiet. Hij vertelde me dat zijn geboortejaar hetzelfde was als het mijne. Waarschijnlijk is daar de reden te zoeken van het feit dat hij een kwiet is. Zijn dochter daarentegen … is geen kwiet. Ze is evenmin erg knap, maar ze heeft iets sexy. Akkoord, ze is jong en haar slanke vormen verraden een prachtig lichaam. Ik denk dat ze net geen B-tje heeft. Maar dat alleen is het ook niet. Het is eerder de wijze waarop ze met een achteloze James Dean-flair haar lederen jekker met versleten look over haar net geen B-tjes draagt, en de ingetogen sierlijkheid waarmee ze zich voortbeweegt. Kreun ... Ja, kreun …, maar nog steeds voel ík me niet penetreerbaar.

 

Wat het kleine vliegje betreft, dat leek me nog steeds in de keel te zitten bij mijn thuiskomst. Een groot glas water bracht soelaas.

 

 

13:50 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |