18-06-11

De marathon

Doel: 3u10

Na wat verkeerd rijden (ik was de convoyeur) arriveerden we om 18u in Torhout vanuit het huurappartement in Koksijde. Amper 10min later parkeerde maatje Romain zijn VW-buske aan het station.

Daarna was het zoeken geblazen, zoeken naar de inschrijving, de aankomst, het vertrek enz. Romain wilde nog info betreffende zijn concurrenten in de categorie maar niemand wist deze te verstrekken, noch de organisatie, noch de VAL. Romain was best uit zijn humeur en vond het een maar kutorganisatie. Met dit alles hebben we bijna een uur verscheten en we hebben ons nog moeten haasten om tijdig in het startvak van de marathon te geraken. Het was toen 19u45 en inlopen hebben we ook niet kunnen doen. Tot het laatste moment was ik nog aan mijn gordel met startnummers en gels aan het prutsen. Ik had trouwens een historisch borstnummer: 1302.

We stonden op de derde of vierde rij in het startvak toen het hek werd weggehaald. Toen mochten we aansluiten aan een horde lopers die in de box voor ons was gepostuleerd, de elitetroepen?

Precies 9sec na het startschot denderde ik over de matten en mijn eerste km klokte ik op 4:14. Veel te snel dus. Tijdens de tweede km vormde zich een groep voor me en besloot ik daarbij aan te sluiten. Tweede km: 4:17. De groep bleek voor 3u te gaan en ik zag ook Romain daarbij zitten. Toen kregen we de wind op kop en ik besloot bij de groep te blijven tot we van richting zouden veranderen. Dit gebeurde na ongeveer 6km. Ondertussen had de achterdeur opengestaan en waren er reeds enkelen gelost. Na 8km besloot ik de groep te laten gaan en wenste Romain succes. Al vlug vormde ik een drietal met Marc Papanikitas en een Nederlander. Marc had een training van 60km gepland en de Nederlander wilde 4:30 lopen voor een eindtijd van 3:09. Marc leek dit een goed tempo te vinden en ik bleef in hun spoor.

Het is best leuk om met Marc te lopen. Hij kent iedereen en iedereen kent hem. En terwijl hij dit tempo loopt met de vingers in de neus en de Nederlander niet onderdeed, was ik toch redelijk onzeker.

De reumapijn die ik de dag voor de marathon had was verdwenen, maar kon elk moment weer de kop opsteken. Ik had al drie ontstekingsremmers in mijn kas geslagen, eentje meer dan volgens doktersvoorschrift. Toch bleef de pijn uit en zou gedurende de ganse marathon niet opkomen.

Ik bleef voorzichtig achter het duo om zo weinig mogelijk wind te vangen. Bij elke bevoorrading greep ik een bekertje Cola, Aquarius of Ice-tea en een stuk banaan. Prima bevoorrading trouwens. Eén van mijn vier gels was ik in de vijfde km al verloren dus ik had er nog drie.

Net na de kermis (Lichtervelde?) hield Marc een sanitaire pitstop. Zo kwam ik naast de Nederlander te lopen en vertelde hem dat ik voor 3:10 ging. Dat zou van pas komen in de tweede ronde als we weer de wind tegen kregen. Amper 500m verder sloot Marc alweer aan.

Enkele malen kwam een loper aansluiten die ons passeerde en van ons wegliep. Ook een dame die de 100 liep ging ons voorbij. Made in Croatia. Zij zou vierde eindigen in de totaaluitslag. Chapeau! Ook een drietal ging ons voorbij waaronder een ultraloper. Marc maakte even een praatje met hem maar ging niet mee.

Aan de twintigste km ongeveer raakte de Nederlander enkele meters achterop net toen Marc lichtjes leek te versnellen. Ik zat plots tussen de twee en vroeg me af of ik Marc zou volgen of bij de Nederlander blijven. Ik koos voor het laatste want ik kende de plannen van Marc niet. Ik denk dat we de halve marathon in 1:32 liepen. Samen liepen we na 22.9km voor de tweede maal over de matten van de aankomst. De tweede ronde beloofde een harde dobber te worden.

Toen we de stad uitliepen nam ik de koppositie over. Er is daar een klein hellinkje, nauwelijks zichtbaar, maar de Nederlander nam daar terug over en toen hadden we de wind al op kop. Ik liet hem enkele honderden meters gaan maar toen nam ik opnieuw over en ik hoopte dat we elkaar veelvuldig zouden kunnen aflossen. Tegen de wind in zakte mijn tempo wel wat, maar de Nederlander leek plots te kraken. Ik keek om en hij zat al bijna twintig meter achter me. Wachten op hem zou nefast zijn voor mijn eindtijd en voor me zag ik enkele lopers waar ik op in leek te lopen. Ik besliste om mijn tempo te houden want ik liep al te traag (4:45) Toch haalde ik eenzame lopers in en liet hen achter. Eentje kwam mij voorbij, net aan een bevoorrading maar ik liet hem gaan. In zo’n omstandigheden loop ik liefst mijn eigen tempo.

Ergens na de dertigste km liep ik een dame voorbij. Ik wenste haar geluk en liep alleen verder. Steeds bleef ik de jongens, die ik voor me zag lopen, inhalen en achterlaten, hoewel ik steeds ongeveer 4:40 liep.

Net voor de kermis (Lichtervelde?) kwam er een duo voorbij. Een zwarte en een blauwe. De zwarte, een grote stevige kerel, versnelde op de kasseien naast de kermis en de blauwe leek te moeten lossen. Ik versnelde iets om in de blauwe zijn spoor te blijven. Na amper een kilometer liep ik hem terug voorbij en liet hem achter. Ook enkele gelosten uit de groep van drie uur passeerde ik. Het ging vlot.

Na de vijfendertigste km werd het zo donker dat ik de kleinere gegevens (km-tijd en afstand) van mijn Garmin niet meer kon lezen. Enkel de volledige duurtijd kon ik zien als ik onder een lantarenpaal doorliep. Ik had mijn lenzen in wegens het regenweer en die zijn net iets minder sterk dan mijn brilglazen. Mijn Garmin heeft wel verlichting maar dan moet ik de navigatiering ontgrendelen en dat wilde ik tijdens het lopen niet presteren. De navigatie loopt volledig in het honderd als men de ring met natte vingers aanraakt en ik zweette als de beesten.

Dat brengt me bij het eigenaardige persoonlijke fenomeen dat ik geen kou had. Ik heb geen idee waarom niet, want we hadden al wat regen en veel wind gehad.

Tweede eigenaardige fenomeen is dat ik na 35km nog steeds geen klap van de hamer had gehad en dat ik het op geen moment moeilijk had gekregen. Meestal krijg ik zere benen aan km 26 en mag ik, na een gevecht met mijn zakkend tempo, de klap een tiental km later verwachten. Maar mijn tempo zakte niet. Ik liep al heel de wedstrijd in ‘Pose-running-style’ en alleen de linkerhiel gaf soms een heel licht pijnsignaal. Ik voelde me goed maar was constant beducht voor een inzinking. Ik had nog geen enkele marathon gelopen waarin ik Hamermans niet heb ontmoet, en ik had er al 11 gelopen.

Het traject tussen 35km en 40km bleek de grootste uitdaging. Het was intussen aardedonker geworden, amper een mens te bekennen op straat en totaal geen kilometeraanduiding daartussen. Dit vind ik de belangrijkste tekortkoming van de organisatie. Je loopt volledig in het ongewisse, de marathon begint pas bij km35 zegt men, en dan laat de organisatie de marathonners in de steek. Maar ik kan wel gissen naar de reden. De hoofdact is de ‘Nacht van 100km’ en de marathon is maar bijzaak, opvulling van de attracties.

Steeds probeerde ik mijn Garmin te consulteren onder de lantarenpalen, maar zonder resultaat. Plots zag ik licht van achter me uitschijnen en kwam een pelotonnetje bikers naast me. Ik feliciteerde hen en moedigde hen aan. Ze werden begeleid door enkele fietsers en een volgwagen. Ik vroeg aan de fietser hoever het nog was en hij riep me toe dat het nog 6km was. De moed zonk in mijn schoenen. Dit kon niet. Ik was naar mijn gevoel al minstens een kwartier geleden het bord met 35km gepasseerd. Maar ik had mijn totaaltijd niet onthouden en wist het echt niet meer. Nauwelijks 500m verder stond het bord met 40km!

Nog slechts 2km en ik had nog zoveel reserve. Wat jammer dat ik geen kilometeraanduiding had gehad. Ik begon lichtjes te versnellen, heel geleidelijk want als men te bruusk versnelt na zo’n lange afstand kan dit rampzalige gevolgen hebben. Ik liep heel vlot terug 4:30 en wachtte op het bord van 41km om nogmaals te versnellen. Te laat besefte ik dat dit er ook niet was en ging ik voluit. De laatste 400m (het was 42,419km volgens mijn Garmin) liep ik in 1:40 met zelfs nog een eindsprintje aan 18km/u om onder 3:11 te geraken maar dit lukte net niet. 3u10 was mijn einddoel en als ik daar de 9sec van voor de matten aan de start aftrek zit ik aan 3:10:52 en heb ik mijn doel bereikt. Romain finishte in 3u01 en behaalde goud (hout volgens de speaker) in zijn categorie, Marc Hiemeleers behaalde zilver in 2u47 en Luc Hermans klokte af op 3u44.

Ik heb alweer zin in de volgende marathon, maar ik heb nog geen plannen.

 

22:22 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |

16-06-11

Waarom nu?

 

 

 

Opdracht: 6km aan 5:30 met versnellingen

 

Uitgevoerd: 4km aan 5:48 zonder versnellingen

 

 

Waarom nu? Ik heb twee weken met zon en warmte geleefd in Kreta en geen reumaproblemen gehad. Ik kom thuis, er is regen in aantocht en ik krijg pijn in de lage rug ter hoogte van de plekken waar de linker ischiaszenuwen ontspringen en ook net iets lager. Met een dergelijke aandoening is stappen al moeilijk, laat staan dat ik daar 42km mee moet lopen. En dit uitgerekend de dag voor de marathon. Waarom nu? De pijn was gisteren al voelbaar. Vanochtend ben ik vroeg opgestaan en om 5u30 ben ik gaan lopen. Soms kan ik de pijn eruit lopen, maar vandaag lukte me dit niet. De ontsteking zit net op de zenuw en elke pas doet pijn. Na 3km verergerde het. Ik wou rondjes lopen door de wijk en ik zat dus maar op 1km van huis toen ik besliste om te stoppen. Beter dat ik het laat rusten en hopelijk brengt de nacht genezing. Alles hangt van het weer af vrees ik. Als het vochtig blijft reduceert dat mijn kansen om morgen pijnloos te starten sterk. Als de pijn even erg is als nu zal ik mijn marathon al kunnen staken na enkele km’s want dan is lopen een ware kwelling. Jammer maar helaas. Dit zijn de specifieke problemen van de reumapatiënt. Mijn voorbereiding was goed. De opgebouwde conditie mag ik niet laten verloren gaan. Als het morgenavond in Torhout niet lukt zoek ik zo vlug mogelijk een nieuwe kans.

 

Vervolg morgen …

 

... vandaag dus. Het is  nu bijna 7u en ik heb een goede nachtrust achter de rug. Ik had wel weer telaat nog teveel water gedronken en ben er een keer of vier uitgemoeten om te pendelen tussen bed en badkamer, maar steeds onmiddellijk weer in slaap geraakt. Bij elke uitstap voelde ik de pijn aan de linkerischias tijdens het stappen. Steeds met de gedachte dat het moest beteren want dat er anders geen marathon kon volgen. Steeds weer die onzekerheid. Ik had er anders alles aan gedaan om de pijn te bezweren. Ik had mijn ontstekingsremmers tijdig genomen, ik had voor het slapen gaan de zere plek ingewreven met Voltarenzalf en ik had een pijnstiller genomen. Verder was ik extra lang in bed gebleven, tot 6u30 hoewel ik dacht dat het al lang 8u voorbij was. Maar ja, ik ben nu eenmaal een vroege vogel. Het stilliggen bevordert wel de herstelling, maar de overgang van rust naar beweging houdt steeds weer pijngevoel in.

Na mijn dagelijkse douche voelde ik dat de pijn verminderde. Reumapijnen reduceren bij niet geforceerde beweging. Ik had de sproeikop met heet water stevig op de pijnlijke zone laten inwerken en daarna nogmaals ingesmeerd met Voltarenzalf. Nu voelt het aan alsof de pijn bijna weg is. Uit ervaring weet ik dat die 's avonds kan terugkeren maar dat ik die ook nog kan voelen tijdens het lopen. Ik zal pas weten of ik mijn marathon kan lopen als ik aan de opwarming bezig ben.

 

Lukt het niet, dan is er geen man overboord en train ik verder voor de volgende kans. Maar er blijft steeds de onzekerheid. Maar wat biedt wel zekerheid in het leven? Slechts 1 enkel feit: juist ja, het einde. Het einde komt onvermijdelijk, maar men weet zelden wanneer. In elk geval schijnt nu de zon en hebben haar stralen mijn toestand verbeterd.

 

Straks vertrek ik naar Koksijde waar mijn maatje Romain en zijn vrouw al de nacht hebben doorgebracht in het appartement. Ik kon gisteren niet met hem mee wegens familiale afspraken met mijn oude moeder en mijn oude tante die nog naar het ziekenhuis moest. Ik zal vandaag pas arriveren kort na de middag en dan gaan we samen de spaghettitoer op.

 

Romain gaat vanavond voor goud en zal wel sneller starten dan ik. Als ik geen concurrenten van de reeks +55 kan volgen ben ik van plan om te starten aan 4:30. Tenzij het weer er anders over beslist ...

 

Welk zijn nu mijn zwakke punten?

De reuma is het meest onzekere, dat kan nog alle kanten uit.

Mijn herstelde knie gedraagt zich goed en daar verwacht ik op korte termijn geen problemen mee.

De achillespezen idem dito.

De rechterdijbeenspier is al enkele jaren onderhevig aan meralgia parasthetica en wordt pijnlijk bij langdurige inspanningen. Hier heb ik nog geen ernstige problemen mee gehad.

Ik heb te weinig tempolopen gedaan naar mijn gevoel en dat gaat me misschien parten spelen. Andere jaren had ik veel meer wedstrijden in de benen tijdens de twee voorgaande maanden. Nu heb ik een schema gevolgd.

 

Welk zijn mijn sterke punten?

Geen.

 

Wat is mijn doel?

Het podium bij de +55.

De tijd is van ondergeschikt belang maar ik ga voor 3u10.

 

 

22:53 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |

14-06-11

Avondtraining, een ware kwelling.

 

 

Opdracht: 8km aan 5:30 + versnellingen

 

Uitgevoerd: 7.78km aan 5:12 versnellingen inbegrepen

 

 

Tijdens mijn vakantie heb ik 10 van de 13 trainingen aangevat omstreeks 6u ’s morgens en 3 rond het middaguur. Deze week was het mijn bedoeling om de laatste trainingen aan te vatten op het startuur van de marathon, namelijk om 20u. Dit als aanpassing voor het lichaam, om het te laten wennen aan actie tijdens de uren waarop de marathon wordt gelopen. Dit wordt, zeker voor de laatste weken, aanbevolen door mijn marathonboekje. Pas gisteren is me dat voor de eerste maal gelukt doordat ik mijn training hield tijdens de avondloop in Terkoest. Ook vandaag wilde ik dus om 20u gaan lopen, maar hoe verder de dag verstreek, hoe dieper mijn humeur zakte. Als het niet voor een feestje is waar ik graag naartoe wil, of voor een speciale gelegenheid waar ik naar uitkijk, is het vrij moeilijk om mij ’s avonds nog de deur uit te krijgen. Avonden dienen trouwens om te feesten of om lui in de gezellige woonkamer rond te hangen. Avonden zijn wel geschikt om mentaal actief bezig te zijn, maar het zijn de ochtenden die dienen om fysiek actief te zijn, jezelf af te beulen of jezelf in de vernieling te lopen. Niet de avonden. Avonden dienen daar totaal niet voor. Tijdens de avond moet je niet lopen. Je krijgt er dikke voeten van. Tijdens de avond verteert men ook de ervaringen van de verlopen dag. Daar dient men de tijd voor te nemen teneinde een goede nachtrust te bekomen. En verder gaat het ook volledig tegen mijn persoonlijke bioritmiek in om ’s avonds nog een training te moeten verrichten. Het wachten erop tast zowaar mijn mentaal evenwicht aan. Dat ik het aperitief van 17u deze week aan mijn neus moet laten voorbijgaan is nog enigszins aanvaardbaar en dat ik mijn maaltijd moet verschuiven naar een onchristelijk uur kan ook nog net door mijn beugel, maar dat ik nog buiten moet voor een stomme 8km bezorgt me neigingen tot zwartgalligheid. Ik heb er een bloedhekel aan. En daarom besloot ik vandaag om 17u30, mijn geduld niet langer op de proef te stellen anders zou ik het niet meer kunnen opbrengen. Het was gelukkig nog warm en de zon scheen. De korte trage souplesseloop, doorweven met enkele vlotte versnellingen, was na veertig minuten al geschiedenis en dus had ik een halve dag gepiekerd voor een niemendalletje.

Tja, tot hiertoe zat het mentaal goed met me, maar nu dreig ik van mijn sokkel te vallen. Morgen mijn eerste en enige complete rustdag en om alle naargeestige gedachten te verbannen en om me terug in opperste staat van euforie te brengen zal ik de voor donderdagavond geplande 6km ’s ochtends wel lopen. Anders moet ik daar ook weer twee dagen over zitten tobben. Dat is dus weeral opgelost. Als ze nu in Torhout plots zouden beslissen om hun marathon uit te stellen tot zaterdagochtend, als de ultra’s binnenlopen, zou ik de hemel danken. Nu ja, ik weet ook wel wanneer ik zit te dagdromen, maar mocht het vrijdagavond droog blijven en onverwacht nog lekker warm zijn, zal ik een tevreden man zijn. Zelfs na een pas beëindigde vakantie.

 

 

 

 

23:18 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |