29-09-12

Alonissos Challenge (30km) - 9 september 2012

ALONISSOS CHALLENGE

9 september 2012

 

Alonissos Challenge (30km).jpg

 

 

Mijn vakantie naar de Sporaden eilanden in Griekenland was reeds geboekt in Januari. Ik had wat bezienswaardigheden op die eilanden (Skopelos – Alonissos – Skiathos) gevonden via internet, maar een tiental dagen voor ik vertrok vond ik, louter toevallig want ik was dus op zoek naar bezienswaardigheden, op de Engelstalige website www.greeka.com iets over de Alonissos Marathon. Op een Griekse website www.alonissoschallenge.gr  vond ik dan info over de wedstrijd op het eiland Alonissos. De Alonissos Marathon, die vroeger gehouden werd, was omgevormd tot een ‘multitrail’ van 30km. De wedstrijd zou doorgaan op 9 september en dus precies een week na mijn geplande marathon van Beneden Leeuwen (Gelderland) van 2 september.

Een uur later had ik alles geregeld. De wedstrijd startte aan het haventje Patitiri om 8u ‘s ochtends. Er waren twee afstanden, nl. 30km en 10km. Ik had gevonden dat er een ferryboot van het eiland Skopelos, waar ik op dat moment verbleef, naar het eiland Alonissos vertrok om 15u25 op zaterdag 8 september. Even later had ik een kamer geboekt in Patitiri haven. Pension Panorama bleek boven op de rots aan de haven van Patitiri te liggen. Als ik me over het balkon had laten vallen zou ik recht op de startboog terecht gekomen zijn.

 

Op maandagnacht 3 september vertrokken we met de wagen naar Schiphol, waar we een vlucht naar Skiathos hadden op dinsdagochtend om 6u10. Omstreeks 13u30 namen we de grote ferryboot Pegasus Expres van Hellenic Seaways, de sponsor van de Alonissos Challenge, van Skiathos town naar Skopelos, waar we de eerste week logeerden in hotel Aperitton.

 

Op woensdag 5 september, ik had twee dagen rust genomen na de marathon, liep ik een rustige 5km door het stadje Skopelos. Op donderdag 6 september liep ik een rustige 20km vanuit Skopelos stad naar Agnondas, een vissersdorpje aan de zuidkust, en terug.

 

Op zaterdag 8 september om 15u25 namen mijn vrouw en ik de Pegasus Express vanuit Skopelos naar Patitiri op het eilandje Alonissos. De prijs van 1 overtocht bedroeg € 5,5 per persoon en duurde 30 minuten.

 

 

DSC07965.JPG

 

 

Om 16u30 zaten we in restaurant Flisvos op de kade en genoot ik van een Pizza Alladikon (tomaat, kaas, pikante worst, pepers en ui) met een halve liter koele Retsina.

 

Om 17u30 vond ik in het lokale warenhuis nog een vacuum verpakte gevulde koek, een zakje rozijnen, een potje yoghurt en twee bananen. Dat zou mijn vroeg (6u30) ontbijt voor morgen worden.

 

Om 18u maakte ik kennis met een Brit die de 10km ging lopen en die logeerde in Votsi, een vakantiedorp dat naadloos overging in Patitiri maar in de baai ernaast gelegen was.

Samen haalden we ons borstnummer en chip af in Taverna Alonissos aan de kade en maakten we nog een praatje met enkele andere Britten die het traject van 10km gingen afwandelen onder begeleiding van een andere Brit, Chris Browne, die alle trajecten had uitgezet. Allemaal kregen we ook nog een gratis T-shirt waarvan we de maat hadden moeten opgeven bij onze inschrijving via internet.

Alle inschrijvingen waren trouwens ook gratis en voor de 30km-lopers was er nog een pasta party voorzien in restaurant Ftiftixia aan de kade.  

 

 

 DSC07958.JPGDSC07985.JPG

 

Omstreeks 21u genoot ik van een grote spaghetti Bolognaise met gemalen graviera (gruyèrekaas). Natuurlijk dronk ik daar nog een halve liter Mythos bij, het meest bekende Griekse pilsbier, gevolgd door meer dan een halve liter water. Dit is op relaxte wijze genieten met een wedstrijd in het vooruitzicht. Mijn vrouw nam een kalfskotelet, maar zij genoot op minder relaxte wijze. De kotelet was blijkbaar van een wijze grootmoeder ipv van een mals jong kalfje. Tenzij het kalf vroeger ook de marathon had gelopen want het kostte haar inspanning en puzzelwerk om het vlees van tussen het spierweefsel uit te fileren. Maar kom, ook mijn vrouw mocht wat arbeid verrichten want zij had geen wedstrijd op haar programma staan.

 

Omstreeks 23u30 lag ik op bed zonder laken of deken want het was warm genoeg. Mijn nachtrust werd een zestal keer onderbroken door toiletbezoek (teveel water) maar ik viel elke maal onmiddellijk terug in slaap, zodat ik toch wel van meer dan 6u nachtrust had genoten. Ik ben aan minder gewend.

 

Iets voor 6u werd ik wakker, net voor mijn GSM-alarm. Het was nog donker. De zon zou pas opkomen omstreeks 7u15. Om 6u20, na mijn dagelijkse poetsbeurt, propte ik mijn geïmproviseerd ontbijt naar binnen. De gevulde koek werd mijn vulling, en de rozijnen, de yoghurt en de banaan kwamen erachteraan. Alles werd doorgespoeld met water want koffie maken konden we niet.

 

Toen het licht werd, het weer was helder en warm en bijna windvrij, stond ik op het terras naar beneden te kijken en zag ik de organisatoren bezig met het oppompen van de startboog. Het labiele geval werd vastgemaakt met vier touwen, respectievelijk aan een lantaarnpaal, aan een stenen boog, aan het dak van een kiosk en aan een vierde man wiens eindje touw te kort was om een paal te bereiken, zodat zijn vrienden ermee spotten dat hij daar waarschijnlijk wel de hele wedstrijd moest blijven staan. Toch werd er nog een houten zitbank bij gesleurd, maar uiteindelijk heeft een verlichte geest nog een touw gevonden om eraan vast te knopen en kon de dichtstbijzijnde paal worden bereikt. Het was een vermakelijk schouwspel dat mijn vrouw en ik van bovenaf konden volgen.

 

 

DSC08010.JPG

 

 

 

Om 8u stond iedereen aan de start, maar de techniek liet het afweten zodat de speaker diende te wachten op het gebruik van zijn microfoon. Het welkomstwoord werd in het Engels en in het Grieks gegeven, maar de briefing was louter in het Grieks. En daar heb ik niet al teveel van verstaan. Volgens mijn Garmin werd de start gegeven om 8u34, waarbij de lagere nummers (30km) vooraan en de hogere nummers (10km) achteraan startten. Er bleken slechts 15 deelnemers op de 30km (+1010m) en 21 op de 10km (+360m).

De zon scheen reeds fel en de temperatuur zou oplopen tot boven de 25 graden Celsius. Dat was in mijn voordeel.

 

DSC08015.JPG

 

 

 

In groep liepen we de eerste vlakke strook van 100m (en tevens ook de voorlaatste vlakke strook want het volledige parcours bestond uit lichte tot steile hellingen en afdalingen) en dan draaiden we de winkelstraat in die redelijk steil omhoog liep. Op de helling trok een duo zich los maar ik bleef vooraan in de groep. Mijn start is altijd vrij traag. Bij het duo zat een oudere, waarschijnlijk uit mijn leeftijdscategorie, dus die moest ik in de gaten houden.

 

Na 1km zag ik de jonge loper voor ons, van de oudere weglopen. De oudere bleef honderd meter voor ons uit maar het gaatje werd niet groter.

Na 2km kwam ik op tempo en besloot wat te versnellen. Twee jongeren kwamen mee. Ik wilde het voortouw aan hen laten, maar ik hoorde hen puffen van de warmte en de inspanning. Dus nam ik de kop en versnelde ik nog wat. Niemand kwam mee en rustig haalde ik de oudere voor me in. De eerste jongere was toen reeds uit het zicht.

 

Toen ik bij mijn tegenstander kwam begroette ik hem met een kort ‘hello’. Hij groette terug en zei in het Engels: “It will be hot”, waarop ik antwoordde: “I like it hot.” “I ‘m Greek” zei hij toen, waarop ik in het Grieks antwoordde dat ik uit België kwam. Korte zinnetjes in het hedendaagse Grieks lukken me wel, maar een Griekse briefing over een wedstrijd begrijpen is toch heel andere koek.

 

Daarna zwegen we en voelde ik dat ik nog steeds aan trainingstempo liep. Ik dreef mijn snelheid niet op en Giannis Kostakis, ik wist dat de man zo heette want ik had het aan de start op zijn borstnummer gelezen, volgde.

 

Na 4km werden we het bos ingestuurd en kregen we een heel steile helling van ca. 300m voorgeschoteld. Hier liet ik Giannis achter. Bovenaan kwamen we weer op de weg en was de splitsing voor de 10km en de 30km.

Wat verder zat ik al bijna honderd meter voor Giannis uit en even later mistte ik een richtingaanwijzer zodat ik prompt verkeerd liep. De weg liep dood op het strand beneden (het strand van Chrisi Milia) en daar stonden geen richtingaanwijzers meer. De wegmarkering bestond tot hiertoe uit grote in het rood geschilderde pijlen op het wegdek. Er was ook geen levende ziel te bekennen. Ik stopte, twijfelde even en stopte mijn Garmin. Toen ik tot de vaststelling was gekomen dat ik echt wel terug naar boven moest, startte ik mijn Garmin terug.

Toen ik boven kwam had ik nog steeds geen lopers gezien, maar bovenaan was wel een levensgrote rode pijl op het asfalt geschilderd en twee grote rode kruisen op de weg waarop ik naar beneden was gelopen. De weg die ik diende te volgen liep gewoon rechtdoor maar liep over een bultje zodat ik niet gezien had dat daarachter ook nog asfaltweg lag. Eigen schuld, dikke bult. Ik had de pijlen maar in de gaten moeten houden. Tja, ik zal het nooit leren vrees ik. Het verkeerd lopen zit waarschijnlijk in me verankerd.

 

Toen ik wist dat ik terug op de goede weg zat, versnelde ik tot wedstrijdtempo. Ik kon me wel voor de kop slaan. Giannis zou al ver voor me zitten en ik vreesde hem niet meer in te halen.

Toen ik het blauwe bordje met 5km naast de weg zag, had ik al 5,76 op mijn Garmin.

 

Na enkele haarspeldbochten zag ik een tweetal voor me. Ik ging hen vlot voorbij op een helling en de jongste gaf me zelfs applaus. “Efcharisto” riep ik (bedankt), maar eigenlijk was applaus iets wat ik totaal niet verdiende. Ik vond mezelf gewoon een oen.

In totaal stak ik 6 lopers voorbij waaronder 1 dame, en pas toen zag ik Giannis voor me uit lopen. Ik herkende hem aan zijn witte shirt met de grote letters ‘Salomon’ op de rug en aan zijn gele schoenen en korte zwarte sokken.

 

Op 10km haalde ik hem in, net aan een drankpost. “Imoun sto latho dromo” zei ik (wat zoveel moest betekenen als: ik was op de verkeerde weg).“They told me I was First because somebody missed” zei hij, waarop ik antwoordde: “yes, I missed." Ik talmde echter niet, goot een beker sportdrank naar binnen en vervolgde mijn weg. Maar nu toch wel iets trager. Ik was bijna 6km voluit gegaan en er stond nog 20km af te leggen. Ik vroeg me af wat Giannis bedoelde met “they told me I was first”. De jonge loper moest toch nog voor hem zijn dacht ik. (Die liep echter de 10km maar dat wist ik toen nog niet.) Verder vroeg ik me af of Giannis wel de waarheid sprak. Misschien waren er nog wel deelnemers hem voorbij gelopen tijdens mijn onverwachte strandexcursie. Grieken hebben veel kwaliteiten en liegen is er wel eentje van. Ooit vertelde een in Kreta wonende Nederlandse dame me dat de Grieken voortdurend liegen en er zich niet eens voor schamen als ze op die leugens betrapt worden. “Het zit hen in de genen” zei ze op een schampere toon. Toch mag men dat niet als een zuiver slechte karaktertrek beschouwen vind ik. En het is ook niet crimineel. Op de eilanden vind je nauwelijks criminaliteit. De enige gangbare ‘criminele’ activiteit is het ontduiken van belastingen, en dat is in Griekenland zelfs een nationale sport.
Maar ja, het zou ook zomaar kunnen dat iemand Giannis had toegeroepen dat hij eerste was en dat pas daarna anderen hem gepasseerd waren. Ik wist het niet en het zou een raadsel voor me blijven.

 

 

 

7682405_orig.jpg

 

Net voor Steni Vala, een klein vissershaventje aan de kust, en na enkele steile haarspeldbochten, moesten we van de asfaltweg af. De nieuwe bodem bestond uit een brede stoffige zandweg met stenen en kiezel. Toch was dit heel goed beloopbaar. Aan de drankpost van 12.5km kwam Giannis weer bij me. We stopten, begroetten de mannen die ons de drank aanreikten en Giannis zei tegen hen dat ik Grieks sprak: “milaï ellinika”. Ik had echter geen zin in een praatje, ik dankte en vervolgde onmiddellijk mijn weg, Giannis achterlatend. Ik vroeg me af hoever de jonge snaak nog voor me zat en of er nog andere lopers voor me zaten. Voor zover ik wist liep ik in tweede stelling maar dat was giswerk.

 

Ook de wegmarkering werd anders. Dat was waarschijnlijk wel in de briefing meegegeven maar dat had ik niet verstaan. Er waren geen geschilderde pijlen meer, maar er hing roodwit signalisatielint aan bomen en struiken waar we voorbij moesten. Als er een splitsing was, dan lag er lint over de ganse breedte van de foute weg. Alles was werkelijk goed aangegeven, maar ik ben daar zo’n kluns in dat ik constant vreesde dat ik fout liep en altijd weer opnieuw blij was als ik een lint zag.

Er waren steile stroken op en af. Soms moest ik bij afdalingen afremmen om de pedalen niet te verliezen. De grillige oostelijke rotskust was regelmatig zichtbaar.

 

Na ongeveer 17 km kwamen we terug op de asfaltweg uit en liepen we over hetzelfde traject als voorheen maar in de andere richting. Terug richting Patitiri. Ook had ik al tweemaal een man van de organisatie, herkenbaar aan het shirt van de Challenge, op een scooter zien voorbij snorren. We groetten elkaar ook iedere keer. Later bleek dat hij met zijn GSM het verloop van de wedstrijd doorgaf aan de speaker aan de aankomst zodat de toeschouwers, zoals mijn vrouw, mee de situatie in de wedstrijd konden volgen.

Op 18km stonden er twee mensen die me terug off-road stuurden en de zoveelste steile klim werd ons onder de schoenen geschoven.

 

Na veel op en af kwam ik op een asfaltweg uit waar enkele wandelaars liepen met het shirt van de Challenge. Andermaal kreeg ik applaus. Waar die mensen vandaan kwamen was me ook een raadsel maar ze bewandelden in groep een traject dat ook wel tot de organisatie moest behoren. Toen zag ik dat er in witte cijfers 21.1 op de grond geschilderd stond, wat precies de afstand van de halve marathon is. (Later heb ik op dat eiland, toen we er een week logeerden, ook nog de gele pijlen van het parcours gevonden uit de periode dat men daar een volledige marathon liep over de grote weg, van Patitiri naar Gerakas en terug)

 

Even voor Chora, het pittoreske dorpje boven op de heuvel en de vroegere hoofdstad van het eiland, kruisten we de hoofdweg en honderd meter verder moesten we opnieuw een onverharde weg op. Dit ging vlot, we daalden met grote bochten naar de zuidwestkust. Vanuit de verte zag ik de stranden Gallia en Sivritsa liggen. Maar zover liepen we niet. De onverharde weg leidde terug omhoog naar Chora en de laatste klim was wederom vrij steil.

 

Aangekomen op de grote weg naar Chora zag ik weer enkele mensen van de organisatie staan, in gezelschap van de man met de scooter. Ze moedigden me aan en ik knikte dankbaar. En dan liepen we rond Chora en aan de andere zijde het dorp binnen. (Dit traject heb ik de week nadien nog gewandeld en alle wegmarkeringen waren toen nog aanwezig)

 

Plots zag ik aan het einde van zo’n steegje een man in het blauw weglopen. Was dit ook een loper van de 30km? Het kon bijna niet anders. Wie weet hoeveel tegenstanders ik nog voor me uit had lopen. Ik dacht er maar niet verder over na want ik zou het toch niet te weten komen. En ik moest me concentreren op de weg. Op sommige splitsingen stond iemand om ons de weg te wijzen, want Chora bestaat uit een wirwar van nauwe steegjes en trappen. Allemaal heel mooi gerestaureerd en de steegjes geplaveid. Er was geen rode verf aangebracht, maar er werd met signalisatielint en bordjes gewerkt. Dit getuigt toch wel van respect voor de schoonheid van het dorpje. Maar voor mij bleek het moeilijker om de juiste route te ontdekken en natuurlijk, hoe kan het ook anders, liep ik daar verkeerd. Plots kwam ik terug op de grote weg uit, op de plek waar die mensen stonden toen ik de helling op was gelopen. Ook de man met de scooter was nog bij hen en allen riepen “lathos” naar me, ten teken dat ik fout zat. De man met de scooter handelde echter snel en gebood me bij hem achterop de scooter plaats te nemen. Zo reden we terug het dorpje binnen en hij zette me af aan het punt waar ik gemist had. Ik moest daar een trap af die ik tijdens mijn doortocht niet had opgemerkt. “Kato kato” riep hij me toe (wat beneden betekent). Ik dankte hem en denderde de trap af. Ik moest weer zowat 200m verkeerd gelopen hebben. En dat klopte ongeveer want later zag ik op mijn Garmin dat ik in totaal bijna 32km had gelopen. Het was wel de eerste maal dat ik in een wedstrijd op een scooter had gezeten. Nooit gedacht dat ik dat zou meemaken. Enfin, ik heb geen meter gepikt en later zou blijken dat ik in totaal 1km meer gelopen had dan de anderen.

 

We liepen het dorpje uit en we gingen weer over onverharde wegen door een dennenbos. Afwisselend steil dalend en klimmend, maar nergens vlak. Ik denk niet dat er vlakke stroken in het parcours zaten, of ze moesten korter geweest zijn dan 100m. En er leek ook geen eind aan te komen. In Chora had ik een bordje zien staan met 26km en vermits de race 31km lang was moest ik er nog 6 lopen, want ik had er eentje teveel gedaan. De weg van Chora naar Patitiri is ook 5,5km, maar wij liepen niet langs de gewone asfaltweg. We daalden weer af naar de kust. Naar de zuidkust deze maal, naar het strandje van Vythisma.

 

En toen zag ik bijna bovenaan een korte helling weer de blauwe loper. En toen zag ik pas dat de man lange sokken aanhad en herkende ik hem van aan de start. Hij liep met het borstnummer 12 of 15 herinnerde ik me en het was er ook al eentje van mijn leeftijdcategorie. De man leek bijna stil te staan en ik liep ras op hem in. Bovenaangekomen begon hij te wandelen … wat ik heel raar vond. Het kon niet anders of de man moest er compleet doorzitten. En dat was ook zo want Petros Petrakos, zo heette hij, heeft me dat achteraf nog verteld. Ik zoefde hem voorbij als een haas en draaide de gashendel volledig open. Ik voelde dat ik dat tempo nog gemakkelijk een tijdje kon volhouden want ik had meer dan de halve wedstrijd aan trainingstempo afgelegd.

En dan moesten we van de onverharde weg af, en door de bomen een berm af. Er hingen roodwitte linten aan de bomen maar er was geen duidelijk spoor merkbaar. We moesten nog ergens een rotspartijtje afklauteren en weer tussen dennenbomen naar beneden. Mijn grootste vrees was om weer verkeerd te lopen, zeker nu ik net een rechtstreekse tegenstander voorbij was gelopen.

 

Toen moest ik over een natuurstenen muurtje, zoals je ze veel vindt in Griekenland, en kwam ik op een geplaveid weggetje terecht dat naar een strandtaverne liep. Waar moest ik naartoe? Ik wist het niet en ik zag het niet, maar plots hoorde en zag ik een grote zware man voor me die riep “edo” (wat ‘hier’ wil zeggen) Dus liep ik hem tegemoet en hij wees me welke richting ik uit moest.

 

Ik liep de taverne voorbij en kwam op een betegeld paadje naast het strand. Ongeveer 100m verder moest ik een in dezelfde steen betegelde trap op. Daarna volgde nog een stevige lange helling en een kleine afdaling en dan bereikten we de asfaltweg van Cape Marpunta naar Patitiri.

 

Dit was een lichtgolvende mooi geasfalteerde weg en dat beviel me goed. Ik kon mooi tempo houden en een snelle blik achter me vertelde me dat Petros niet meer in zicht was. Hij zou ruim twee minuten na me aankomen.

 

Even verder stond er in rode verf 30km op de weg. De laatste km lag voor me en die was volledig in afdaling. Ik voelde me goed en ging voluit door het smalle steil afdalende straatje dat naar de hoofdweg van het haventje van Patitiri leidde. Dit was het straatje waar ik net voor de wedstrijd nog mijn plas kwijt kon. Ik was dus op bekend terrein (lees afgebakend territorium).

 

In vol galop ging ik door de laatste bocht en de eindstreep lag voor me.

Net voor de matten ontwaarde ik mijn vrouw die langs de kant stond. Voor ik over de mat liep keek ik achterom en zag niemand aankomen. Dus stopte ik bij mijn vrouw, kuste haar en vroeg hoeveel lopers er al binnen waren. ‘Geen enkele,” zei ze, “je bent de eerste!” Dat had ik ook nog nooit meegemaakt maar ik vond het uiteraard prachtig. Ik poseerde nog even voor een foto waarbij mijn vrouw net mijn ‘pose’ mistte en de foto nam toen ik me terug in beweging zette om de matten te overschrijden, onder applaus van de toeschouwers. Dit was genieten. Ik ben het ver moeten gaan zoeken maar dat ik op 59-jarige leeftijd uiteindelijk de eerste wedstrijd uit mijn loopcarrière gewonnen heb is voor mij dan ook geen alledaags feit. Ik finishte in 2:47:32 met bijna 32km op mijn teller.

 

 

  DSC08020.JPGDSC08028.JPGDSC08029.JPGDSC08090.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een douche in Pension Panorama, betaalde ik de kamer en ging ik samen met mijn vrouw op zoek naar een Megalos Mythos (halve liter pils) die ik bijna in één teug soldaat maakte. Ik zag dan ook de man van de organisatie met zijn scooter en met plezier betaalde ik hem een drankje voor zijn hulp. Hij vroeg me of ik volgend jaar op 9 juni zou weerkomen om mijn titel te verdedigen op de 8ste editie van de Challenge. Toevallig was dit jaar de wedstrijd uitgesteld en verplaatst naar september, maar normaliter gaat hij door in juni. Ik moest helaas negatief antwoorden want op 2 juni 2013 wil ik de Psiloritis Race, de korte afstand, lopen in Kreta. En het is net een beetje te ver weg om de ferry naar Alonissos te nemen. Alhoewel, ik word met het jaar gekker …

Dan was het wachten op de prijsuitreiking die doorging omstreeks 13u30, waarbij ik een beker mocht ontvangen van de burgemeester en we een diploma van de Challenge kregen met onze naam en gelopen tijd. Samen met Petros en Giannis poseerde ik voor de foto.
Ook de eerste drie dames werden afgeroepen, waarbij ook de eerste dame, Gabi Naegele (een Duitse loopster) een beker ontving.

De jonge man die bij de start van ons wegliep kreeg de beker van de 10km en ook de eerste dame van de 10km kreeg er eentje.

 

http://www.alonissoschallenge.gr/alphagamma974nualphasigmaf-30-chilambdamu.html

 

 

 

Na de ceremonie genoot ik andermaal van een pizza Alladikon met een paar karafjes koele roséwijn in restaurant Flisvos (Later ondervond ik dat de restaurants Arxipelagos en Ostria op de kade veel beter waren maar ook restaurant Ilios, boven op de rots naast pension Panorama is een aanrader)

  

Om 16u25 hadden we de ferry terug naar Skopelos en twee dagen later zouden we terugkeren naar Alonissos en een week doorbrengen in hotel Paradise in Patitiri.

 

Toen we van de ferry kwamen zag ik toevallig de man van de scooter en het weerzien was hartelijk. Ik zou hem nog verschillende malen ontmoeten want Patitiri is heel klein en ook de volgende dagen werd ik herkend en aangesproken door locals. Voor een week was ik BB. Nee, niet Brigitte Bardot. Maar nu, een drietal weken later, loop ik bijna kreupel en voel ik dat het allemaal een beetje teveel is geweest. Ik heb nog enkele lange duurlopen op die eilanden gedaan en zoals ik reeds aanhaalde, het was bijzonder moeilijk om er enkele vlakke trajecten te vinden. De achillespezen betalen hun tol voor het vele klimwerk dat ik heb verricht en één der hamstrings is aan een onderhoudsbeurt toe.

 

Toch heb ik binnen twee weken de marathon van Eindhoven op mijn programma staan. Het zal een LSD worden denk ik …

 

 

 

~ ~ ~ § ~ ~ ~

 

 

 

 

 

 

13:56 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Fantastisch verhaal Raphael !
Proficiat met je eerste overwinning !

Gr
Daniel

Gepost door: Daniel | 29-09-12

Reageren op dit commentaar

Chapeau man, dat is een serieuse prestatie en dan over kwaaltjes zeuren op FB....jij bent nog echt zeer goed en tussen haakjes, een erg knap geschreven blog Raph. !

Gepost door: Patrick Aerts | 29-09-12

Reageren op dit commentaar

Wauw, wat een leuk verhaal! Van harte proficiat met je overwinning, geweldig! Tot over 14 dagen in Eindhoven... Voor mij wel 'maar' de halve marathon, doet da goed hè !!! Saluukes, Anniek

Gepost door: Anniek | 29-09-12

Reageren op dit commentaar

wat een avontuur! heel mooi verhaal. dikke proficiat met je overwinning!

Gepost door: Peter | 30-09-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.