16-06-11

Waarom nu?

 

 

 

Opdracht: 6km aan 5:30 met versnellingen

 

Uitgevoerd: 4km aan 5:48 zonder versnellingen

 

 

Waarom nu? Ik heb twee weken met zon en warmte geleefd in Kreta en geen reumaproblemen gehad. Ik kom thuis, er is regen in aantocht en ik krijg pijn in de lage rug ter hoogte van de plekken waar de linker ischiaszenuwen ontspringen en ook net iets lager. Met een dergelijke aandoening is stappen al moeilijk, laat staan dat ik daar 42km mee moet lopen. En dit uitgerekend de dag voor de marathon. Waarom nu? De pijn was gisteren al voelbaar. Vanochtend ben ik vroeg opgestaan en om 5u30 ben ik gaan lopen. Soms kan ik de pijn eruit lopen, maar vandaag lukte me dit niet. De ontsteking zit net op de zenuw en elke pas doet pijn. Na 3km verergerde het. Ik wou rondjes lopen door de wijk en ik zat dus maar op 1km van huis toen ik besliste om te stoppen. Beter dat ik het laat rusten en hopelijk brengt de nacht genezing. Alles hangt van het weer af vrees ik. Als het vochtig blijft reduceert dat mijn kansen om morgen pijnloos te starten sterk. Als de pijn even erg is als nu zal ik mijn marathon al kunnen staken na enkele km’s want dan is lopen een ware kwelling. Jammer maar helaas. Dit zijn de specifieke problemen van de reumapatiënt. Mijn voorbereiding was goed. De opgebouwde conditie mag ik niet laten verloren gaan. Als het morgenavond in Torhout niet lukt zoek ik zo vlug mogelijk een nieuwe kans.

 

Vervolg morgen …

 

... vandaag dus. Het is  nu bijna 7u en ik heb een goede nachtrust achter de rug. Ik had wel weer telaat nog teveel water gedronken en ben er een keer of vier uitgemoeten om te pendelen tussen bed en badkamer, maar steeds onmiddellijk weer in slaap geraakt. Bij elke uitstap voelde ik de pijn aan de linkerischias tijdens het stappen. Steeds met de gedachte dat het moest beteren want dat er anders geen marathon kon volgen. Steeds weer die onzekerheid. Ik had er anders alles aan gedaan om de pijn te bezweren. Ik had mijn ontstekingsremmers tijdig genomen, ik had voor het slapen gaan de zere plek ingewreven met Voltarenzalf en ik had een pijnstiller genomen. Verder was ik extra lang in bed gebleven, tot 6u30 hoewel ik dacht dat het al lang 8u voorbij was. Maar ja, ik ben nu eenmaal een vroege vogel. Het stilliggen bevordert wel de herstelling, maar de overgang van rust naar beweging houdt steeds weer pijngevoel in.

Na mijn dagelijkse douche voelde ik dat de pijn verminderde. Reumapijnen reduceren bij niet geforceerde beweging. Ik had de sproeikop met heet water stevig op de pijnlijke zone laten inwerken en daarna nogmaals ingesmeerd met Voltarenzalf. Nu voelt het aan alsof de pijn bijna weg is. Uit ervaring weet ik dat die 's avonds kan terugkeren maar dat ik die ook nog kan voelen tijdens het lopen. Ik zal pas weten of ik mijn marathon kan lopen als ik aan de opwarming bezig ben.

 

Lukt het niet, dan is er geen man overboord en train ik verder voor de volgende kans. Maar er blijft steeds de onzekerheid. Maar wat biedt wel zekerheid in het leven? Slechts 1 enkel feit: juist ja, het einde. Het einde komt onvermijdelijk, maar men weet zelden wanneer. In elk geval schijnt nu de zon en hebben haar stralen mijn toestand verbeterd.

 

Straks vertrek ik naar Koksijde waar mijn maatje Romain en zijn vrouw al de nacht hebben doorgebracht in het appartement. Ik kon gisteren niet met hem mee wegens familiale afspraken met mijn oude moeder en mijn oude tante die nog naar het ziekenhuis moest. Ik zal vandaag pas arriveren kort na de middag en dan gaan we samen de spaghettitoer op.

 

Romain gaat vanavond voor goud en zal wel sneller starten dan ik. Als ik geen concurrenten van de reeks +55 kan volgen ben ik van plan om te starten aan 4:30. Tenzij het weer er anders over beslist ...

 

Welk zijn nu mijn zwakke punten?

De reuma is het meest onzekere, dat kan nog alle kanten uit.

Mijn herstelde knie gedraagt zich goed en daar verwacht ik op korte termijn geen problemen mee.

De achillespezen idem dito.

De rechterdijbeenspier is al enkele jaren onderhevig aan meralgia parasthetica en wordt pijnlijk bij langdurige inspanningen. Hier heb ik nog geen ernstige problemen mee gehad.

Ik heb te weinig tempolopen gedaan naar mijn gevoel en dat gaat me misschien parten spelen. Andere jaren had ik veel meer wedstrijden in de benen tijdens de twee voorgaande maanden. Nu heb ik een schema gevolgd.

 

Welk zijn mijn sterke punten?

Geen.

 

Wat is mijn doel?

Het podium bij de +55.

De tijd is van ondergeschikt belang maar ik ga voor 3u10.

 

 

22:53 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |

14-06-11

Avondtraining, een ware kwelling.

 

 

Opdracht: 8km aan 5:30 + versnellingen

 

Uitgevoerd: 7.78km aan 5:12 versnellingen inbegrepen

 

 

Tijdens mijn vakantie heb ik 10 van de 13 trainingen aangevat omstreeks 6u ’s morgens en 3 rond het middaguur. Deze week was het mijn bedoeling om de laatste trainingen aan te vatten op het startuur van de marathon, namelijk om 20u. Dit als aanpassing voor het lichaam, om het te laten wennen aan actie tijdens de uren waarop de marathon wordt gelopen. Dit wordt, zeker voor de laatste weken, aanbevolen door mijn marathonboekje. Pas gisteren is me dat voor de eerste maal gelukt doordat ik mijn training hield tijdens de avondloop in Terkoest. Ook vandaag wilde ik dus om 20u gaan lopen, maar hoe verder de dag verstreek, hoe dieper mijn humeur zakte. Als het niet voor een feestje is waar ik graag naartoe wil, of voor een speciale gelegenheid waar ik naar uitkijk, is het vrij moeilijk om mij ’s avonds nog de deur uit te krijgen. Avonden dienen trouwens om te feesten of om lui in de gezellige woonkamer rond te hangen. Avonden zijn wel geschikt om mentaal actief bezig te zijn, maar het zijn de ochtenden die dienen om fysiek actief te zijn, jezelf af te beulen of jezelf in de vernieling te lopen. Niet de avonden. Avonden dienen daar totaal niet voor. Tijdens de avond moet je niet lopen. Je krijgt er dikke voeten van. Tijdens de avond verteert men ook de ervaringen van de verlopen dag. Daar dient men de tijd voor te nemen teneinde een goede nachtrust te bekomen. En verder gaat het ook volledig tegen mijn persoonlijke bioritmiek in om ’s avonds nog een training te moeten verrichten. Het wachten erop tast zowaar mijn mentaal evenwicht aan. Dat ik het aperitief van 17u deze week aan mijn neus moet laten voorbijgaan is nog enigszins aanvaardbaar en dat ik mijn maaltijd moet verschuiven naar een onchristelijk uur kan ook nog net door mijn beugel, maar dat ik nog buiten moet voor een stomme 8km bezorgt me neigingen tot zwartgalligheid. Ik heb er een bloedhekel aan. En daarom besloot ik vandaag om 17u30, mijn geduld niet langer op de proef te stellen anders zou ik het niet meer kunnen opbrengen. Het was gelukkig nog warm en de zon scheen. De korte trage souplesseloop, doorweven met enkele vlotte versnellingen, was na veertig minuten al geschiedenis en dus had ik een halve dag gepiekerd voor een niemendalletje.

Tja, tot hiertoe zat het mentaal goed met me, maar nu dreig ik van mijn sokkel te vallen. Morgen mijn eerste en enige complete rustdag en om alle naargeestige gedachten te verbannen en om me terug in opperste staat van euforie te brengen zal ik de voor donderdagavond geplande 6km ’s ochtends wel lopen. Anders moet ik daar ook weer twee dagen over zitten tobben. Dat is dus weeral opgelost. Als ze nu in Torhout plots zouden beslissen om hun marathon uit te stellen tot zaterdagochtend, als de ultra’s binnenlopen, zou ik de hemel danken. Nu ja, ik weet ook wel wanneer ik zit te dagdromen, maar mocht het vrijdagavond droog blijven en onverwacht nog lekker warm zijn, zal ik een tevreden man zijn. Zelfs na een pas beëindigde vakantie.

 

 

 

 

23:18 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |

Na de vakantie

 

Na twee weken vakantie in Kreta heb ik de draad weer opgenomen. Niet de draad van de training, ook niet de draad van Ariadne, de dochter van de Krentezerkoning Minos, die Theseus, de Atheense held, haar hulp aanbood om uit het labyrint te geraken nadat hij de Minotaurus had overwonnen. Nee, het gaat over de draad van het optekenen van mijn trainingservaring.

 

Het werden twee warme weken daar in Rethymnon, waar ik meestal om 6u ’s ochtends en bij de opkomende zon, mijn looptraining deed. Het was dan nog rustig op de grote weg van Platanes naar de wandeldijk van Rethymnon, een grote weg die voor 90% van voetpaden was voorzien. Ik liep er ongeveer 2.5km op voor ik de dijk bereikte. Van daaruit liep ik heen en weer over de dijk, die 2.9km lang is en waar ’s ochtends redelijk wat lopers, locals en toeristen, hun kunnen komen etaleren tussen de vroege sportieve vlotte wandelaars. Later op de dag wordt lopen te moeilijk wegens de plaatselijke drukte, die duurt tot laat in de avond.

 

 Ik word meestal heel vroeg wakker en wat kan ik dan beter doen dan lopen. Dit bevalt me het beste. Dan is de maag leeg en voel ik me fit. Dan hoef ik achteraf niet meer te denken aan het lopen zodat ik er, samen met mijn vrouw en al dan niet met de wagen, de ganse dag op uit kan trekken. Maar 's morgens laat ik mijn vrouw achter in de armen van Morpheus en haar dag begint als ik de hotelkamer weer binnenkom. 
 

Slechts een drietal malen heb ik in de namiddag gelopen omdat we ’s avonds een BBQ of een feestje hadden gehad. Het was dan meer dan 30 graden maar dat vind ik best aangenaam. Probleem is dat ik dan mijn maaltijden en ander vertier van die dag moet regelen naar mijn training. Ik heb na een lichte maaltijd al minstens drie uur nodig om zonder problemen te kunnen lopen en ’s avonds lopen is al helemaal uit de boze wegens mijn AA (actueel alcoholgehalte). Het is dan ook enkele malen voorgevallen dat ik ietwat boven mijn theewater ben gaan slapen. Maar het was nu eenmaal vakantie.

 

Ik heb wel alle trainingen afgewerkt volgens mijn schema en ik ben slechts 2kg bijgekomen tijdens het goede Griekse leven.

 

Dit waren de trainingen: 

31/5: 16.9km - 1/6: 16.3km - 2/6: 16.2km - 3/6: 12.5km (op de loopband, dit na twee uur wandelen) - 4/6: 33.4km - 5/6: 10.6km - 6/6: 16.2km (incl. 10km snel) - 7/6: 10.8km - 8/6: 23km (incl. 3 x 5000m snel) - 9/6: 12km (op de loopband) - 10/6: 8.2km rustig (na een lange strandwandeling) - 11/6: 27km (aan vlak tempo 4:45/km) - 12/6: 10.8km.

 

Gisteren, maandag 13 juni, hebben we om 10u30 en vanuit Iraklion de terugvlucht naar Maastricht aangevat, met een tussenlanding in Groningen. Ik had mijn wagen op de luchthaven van Beek (Maastricht) geparkeerd zodat we omstreeks 17u thuis waren. Een goede twee uur later liep ik in de regen van Terkoest waar onze jaarlijkse avondloop plaatsvond. De wedstrijd startte om 20u en dat is precies het startuur van de geplande marathon. Deze laatste trainingsweek zal ik dan ook mijn loopactiviteiten, tegen mijn bioritme in, verleggen naar de avond, het tijdstip van de marathon. 

 

Op mijn schema stond de laatste snelle training: 3 x 1500m aan marathontempo, genoeg om alle cellen van hun glycogeenvoorraad te verlossen zodat vanaf vandaag het opstapelen van de koolhydraten kan beginnen. Ik heb deze training dan ook verricht tijdens de avondloop in Terkoest, een wedstrijd die traditioneel door regenvlagen wordt begeleid. Na de opwarming en tijdens de eerste drie rondjes heb ik mijn snelle anderhalve kilometer gelopen. Het laatste rondje ben ik rustig blijven joggen tot aan de aankomst.

 

Geheel tegen de gangbare traditie in ben ik redelijk vroeg, en na slechts één biertje, huiswaarts gereden. Vanaf nu is alcohol taboe en gaan we resoluut voor rust, deegwaren en rijst. Er staan nu nog twee superkorte souplesseloopjes en een rustdag op het programma.

 

Eindelijk rust, of … stilte voor de storm.

 

 

08:53 Gepost door Raphael Van Den Broeck in Sport | Permalink | Tags: marathon, marathontraining |  Facebook |